Ηταν ένα διάλειμμα, τις τελευταίες μέρες, ότι πολιτικοί και πολιτικολογούντες μάζεψαν τα σπαθιά τους και έκαναν λίγο στην άκρη των «καναλιών» για να περάσει ο Sakis. Ευχάριστο, «χαβαλετζίδικο», «εθνικοπατριωτικό» δεν ξέρω· αποκαλυπτικό έως διδακτικό πάντως, θα έλεγα σίγουρα. Προσωπικά, και ας με συγχωρήσουν οι «ρουβίτσες» (!), ο Sakis δεν μου λέει τίποτα ως καλλιτέχνης -εννοώ το είδος και το στιλ των τραγουδιών που παρουσιάζει. Βέβαια, είναι ένα ωραίο αγόρι με «ακαταμάχητο» χαμόγελο· ένας νέος με καλογυμνασμένο, σύμφωνα με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές, σώμα... *Είναι ακόμα ένας πολιτισμένος -θα έλεγα με ήθος, αλλά δεν τον γνωρίζω καθόλου- άνθρωπος, που φαίνεται ότι, σε αντίθεση με τα άλματά του στη σκηνή, πατάει γερά πάνω στη γη. Ηταν μια έκπληξη αυτό για μένα (και για πολλούς), σε μια εποχή που ο πολιτισμός, «καθημερινός» και «δημόσιος», έχει πάει περίπατο σ' αυτή τη χώρα. Οπου η αναίδεια, ο τσαμπουκάς, οι φωνές και οι κραυγές, η χυδαιότητα, το θράσος, η ψευτομαγκιά -ένας άθλιο...