Να η Ελλάδα των αντιθέσεων ...
Οι Ελληνες τα καταφέρνουμε την τελευταία στιγμή. Να ένα στερεότυπο που επιβεβαιώθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ας το αντιστρέψουμε. Οι Ελληνες μπορούμε ακόμα και την ύστατη στιγμή να κλοτσήσουμε μια άψογη εντύπωση. Και η Τελετή Λήξης ως προς το δεύτερο ήμισύ της τουλάχιστον, αυτή την άποψη ενίσχυσε. Διότι αν μέχρι εκείνη τη στιγμή η δημιουργική ομάδα του Δημήτρη Παπαϊωάννου είχε ισορροπήσει θαυμαστά, αποφεύγοντας τον μέγιστο εφιάλτη του ελληνικού πολιτισμού, το κιτς, στο τελευταίο ημίωρο, όταν τα ολυμπιακά σύμβολα παραδόθηκαν στο Πεκίνο, ανακουφισμένοι λες, σ' αυτό παραδοθήκαμε. Θα το συγχωρούσαμε όμως αυτό, αν βλέπαμε να διασκεδάζουν οι φιλοξενούμενοί μας, αθλητές. Μπα! Το Στάδιο φάνηκε αμήχανο, στατικό και κουρασμένο. Μετά άδειασε... Κι ας μη βιαστούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στους «συνήθεις υπόπτους». Διότι μπορεί εμένα να μη μου άρεσε η αστραφτερή Αννα Βίσση, που τουλάχιστον χθες κατόρθωσε να κάνει διεθνή καριέρα, αλλά ο «ουρανοκατέβατος» Σάκης Ρουβάς μια χαρά ήταν και έτσι ερμή...